Good Food Good Mood
Hi, ik ben Claudia

Natuurlijk werd ik niet de ‘gezonde, fitte, energieke vrouw’ van de ene op de andere dag. Met vallen en opstaan ben ik deze vrouw geworden. Mijn verhaal deel ik met je, mijn zoektocht naar de balans van een gezond en energiek leven met normaal eten uit de supermarkt. Ik weet dat jij het ook kan, want als het mij is gelukt, dan kan jij het ook!

Nadat ik mijn gezonde gewicht had bereikt ben ik gaan studeren. Ik ben naast ervaringsexpert (-39 kilo, ongezond en hormonaal uit balans), afgestudeerd Hormoontherapeut, Trainer Hormoonfactor, IF coach, Voedingscoach, Gewichtsconsulente, PSYCH-K® Facilitator. Tevens heb ik vele (na-)scholingen gevolgd op het gebied van (orthomoleculaire-) voeding, gewicht, overgang, gedrag, mindset, ademen, darmen om mijn kennis te allen tijde up to date te houden.

Op het zwartste punt in mijn leven besloot ik het roer om te gooien

Ik ben mijn eigen beste vriendin geworden

 Het is oktober 2013 als ik op een ochtend voor de badkamerspiegel sta. Net zoals iedere ochtend ben ik met mijn make-up bezig. Mijn make-up, heilig voor mij. Zonder make-up voel ik mij kaal, niet mooi, kleurloos, saai. Om mijn mascara aan te brengen buig ik naar de spiegel toe. En dan ineens is daar het moment, ik kijk mezelf recht in mijn ogen en zie de pijn. De pijn van wie ik ben geworden door het leven.

Ik weet niet goed wat ik het ergste moet noemen. Is het de dood van mijn zus en mijn ouders of is het de pijn van wie ik ben geworden.

Claudia Vesters obees

Als jong meisje had ik grootste dromen, ik wilde stewardess worden, de wereld zien. En daarna het liefste in Frankrijk gaan wonen. Een leuk huisje in het groen op loopafstand van het strand met een prachtige man aan mijn zijde. Honden op het erf, creatief bezig zijn vanuit mijn passie voor fotografie. Het leven nam een andere wending. Ik ben klein, 1,60 en heb rood haar. Ik wilde graag laten zien dat ik het allemaal goed deed. Mijn ouders waren heel liefdevol, maar er gebeurde veel bij ons thuis. Mijn vader was een succesvolle zakenman en wilde graag aan de buitenwereld laten zien hoe het hij het deed. Mijn moeder zorgde voor mijn zus en mij. Het ontbrak ons aan niets. Er waren tijden dat het financieel helemaal niet goed ging thuis. Mijn ouders deden er alles aan om dit voor de buitenwereld te verstoppen.

Op de lagere school was ik niet bezig met leren zoals alle andere kinderen in de klas. Ik vond het veel leuker om buiten te zijn, te ontdekken. Mijn rode haar maakte mij een buitenbeentje op school. Het begon plagend, werd uiteindelijk de rode draad in mijn leven. Ik was niet langer Claudia, maar werd ‘vuurtoren wacht op sproeteneiland’.

De onschuldige pesterijtjes zorgden ervoor dat ik niet meer van mezelf hield, ik wilde iemand anders zijn. Ik wilde niet ik zijn, ik wilde erbij horen, geliefd zijn, omringd door vrienden en vriendinnen. De pijn van het gevecht, de afwijzing die verdoofde ik met eten. Van binnenuit voelde ik mij eenzaam, moe van het vechten. Uit de angst dat dit zou opvallen sloot ik me emotioneel van alles en iedereen af. In de druk die ik mezelf had opgelegd gebruikte ik eten en drinken om te overleven.

Mijn droom om stewardess te worden had ik opgegeven. Met mijn lengte was het niet mogelijk. Het leven gaf mij een kans om een prachtige opleiding te gaan volgen en stage te lopen in Frankrijk. Het leven dat ik voor mij zag was dichtbij, zeker toen werd gevraagd of ik na mijn afstuderen bij het bedrijf in Zuid Frankrijk wilde blijven werken. Nog voel ik het ultieme geluksgevoel dat ik die dag voelde. In Frankrijk voelde ik mij thuis, op mijn plaats. Dat gevoel van geluk, ik genoot er iedere dag van, er was geen ruimte voor pijn en vechten, ik mocht mezelf zijn. Mijn zelfvertrouwen groeide met de dag, ik had geen eten en drinken nodig om mij beter te voelen. Bij thuiskomst werkte ik hard op zo snel en vooral met een zo’n hoog mogelijk cijfer mijn opleiding af te ronden. Weten dat ik terug zou gaan naar mijn geliefde plekje in Zuid Frankrijk gaf mij vleugels.

Het is maar goed dat ik toen niet wist wat ik nu wel weet.

Vroeger - Claudia Vesters

In de weken na mijn stage vroeg mijn vader aan mij of ik voor zijn bedrijf wilde werken. Hij had grootste dromen en wilde dit graag met mij waarmaken. Er was een tweestrijd gaande in mij. Mijn hart verlangde naar de baan in Zuid-Frankrijk, mijn geweten zei mij dat ik moest kiezen voor mijn vader. Ik wilde het graag voor iedereen goed doen, gaf mijn droom op en stapte in een nieuwe fase in mijn leven. Het was een geweldige kans, ik mocht een bedrijf gaan opbouwen. Iedereen om mij heen vertelde was een ‘geluksvogel’ ik was met deze kans.

In de jaren die volgde ontbrak het mij aan niks. Geld stroomde binnen, ik vond de liefde van mijn leven, het geluk lachte ons toe, alles was mogelijk. En toch …. diep van binnen voelde ik mij ongelukkig. Ik was aan het vechten, de druk werd te veel. Al snel viel ik terug in mijn oude patroon, ik ging eten. Eten om de negatieve gevoelens, de pijn weg te drukken. In mijn hoofd was er een gevecht gaande. Ik voelde ik mij ondankbaar dat ik deze gevoelens had, onzeker omdat ik zoveel verantwoordelijkheid had. En aan de andere kant voelde de financiële rijkdom, het gezien worden geweldig.

 

Op het hoogte punt van mijn succes wilde ik maar een ding, weg van deze baan, weg van de druk, de stress, ik voelde mij slechter dan ooit. Toen ik eenmaal de moed bijeen had geraapt om mijn besluit aan mijn vader te vertellen, het besluit dat ik het niet meer aan kon, voelde het alsof ik in de afgrond was beland. Ik vertelde aan mezelf dat ik een loser was, niet goed genoeg was en vooral niet slim genoeg was. 

Weer sloot ik mezelf emotioneel af van de buitenwereld en deed er alles aan om de schijn op te houden van hoe goed ons leven was. Voor de buitenwereld hadden we het ook goed. De liefde tussen mijn man en mij werd bekroond met 2 prachtige jongens, mijn man studeerde af, werkte hard, maakte snel carrière. En ik, ik voelde mij eenzaam, nutteloos en onbegrepen. Eten werd mijn beste vriend. Het werd alleen maar erger toen december 2002 mijn zus plotseling overleed. Deze pijn kwam zo hard binnen, ik wist er geen raad mee. Het liefste wilde ik mijn gevoelens delen, maar het mocht niet, er was geen ruimte voor. De buitenwereld had bepaald dat de dood van mijn zus voor mijn ouders, zwager en de kinderen van mijn zus vele malen erger was dan voor mij. Daar zat ik dan met mijn gevoelens, wist er geen raad mee. Als vanzelf ging ik meer eten. Dit keer ging het verder dan ooit, ik ging stiekem eten. Als ik voor brood naar de bakker ging, dan kocht ik een gebakje voor mezelf. Nog voordat ik thuis was, was het gebakje al op. Niks was te gek, repen chocola, een pak snickers, een zak M&M’s, het snoep van de kinderen, de nutella pot, het pak hagelslag, kaas in de koelkast, niks was meer veilig.

Van binnen verdoofde ik de pijn.

Ik voelde dat het niet goed mij ging, steeds vaker kreeg ik last van hoofdpijn, buikpijn en de huisarts waarschuwde mij voor mijn bloeddruk. Week na week ging ik op de weegschaal staan in de hoop dat ik niet zwaarder was geworden. Het deed pijn om te zien dat ik steeds zwaarder werd.

Om mij heen zag ik vriendinnen met een dieet afvallen. Ik was jaloers, dat wilde ik ook zo graag. Stralen in de zomer, de mooiste maanden van het jaar. Mijn eetverslaving was zo groot geworden dat het mij niet lukte om die te doorbreken. Als iemand iets over mijn gewicht durfde te zeggen dan verschuilde ik me altijd achter smoesjes. ‘Ach ik heb nu eenmaal zware botten’ was mijn favoriete excuus. Of ‘ja maar ik kan er echt niks aan doen, ik kom van water drinken al een kilo aan’. Hoe dieper ik zonk, hoe hoger ik iedereen om mij heen op een plateau had gezet. Iedereen was beter, slimmer, gezelliger, succesvoller ……

Zomer 2012 veranderde mijn leven voorgoed toen allebei mijn ouders ziek werden. Mijn moeder had al jarenlang psychische klachten. Nu werden ze zo erg dat ze niet meer thuis kon wonen. Mijn vader had al jarenlang fysieke klachten. Zijn bloeddruk was altijd al een probleem geweest, nu werd hij geveld door een herseninfarct, 8 dagen later overleed hij. Mijn moeder en ik bleven achter met ons verdriet en ik werd ineens de mantelzorger voor mijn moeder.

Claudia Vesters obees

Hoe gek het ook mag klinken, vanaf dit moment zakte ik niet dieper weg in mijn ellende, maar hervond ik juist de kracht om te leven. Ik ging in therapie, iets wat ik altijd als zwakte bod had gezien. Het is voor mij het beste wat ik heb gedaan. Samen met mijn therapeut ging ik opzoek naar het antwoord op de vraag ‘wie ben ik?’ Ik had geen idee meer wie ik was, ik was mezelf in en door het leven verloren. Ik ben Claudia, een vrouw die er wel mag zijn, die haar emoties wel mag voelen en tonen.

De zorg voor mijn moeder nam ik liefdevol op mij. Nog 3 maanden mochten wij samen zijn totdat zij het leven psychisch niet meer aankon. Zeven dagen nadat zij het opgaf moest ik ook van mijn moeder afscheid nemen.

Daar waar ik jarenlang al mijn gevoelens had weggestopt en eten had gebruikt om mij beter te voelen, had ik dat nu niet meer nodig. Mijn aandacht lag volledig bij het zo goed en snel mogelijk de nalatenschap van mijn ouders naar eer en geweten afronden. Er kwam een oerkracht in mij los, alle onzekerheid was weg, alle beren op de weg werden overwonnen. Mijn man zei later ‘Claudia in deze tijd ben je jezelf overstegen, je geloofde volledig in je eigen kennis en kracht, vroeg om hulp waar nodig’. En dat voor het meisje dat op school niet goed genoeg was.

Op een ochtend oktober 2013 sta ik op de badkamer voor de spiegel. Terwijl ik voorover buig naar de spiegel om mascara op mijn wimpers te doen kijk ik mezelf diep in de ogen. Het is voor het eerst, ik schrik van wat ik zie. Deze ogen, het gezicht, wie is deze vrouw. Dit is niet de Claudia die ik wil zijn. De gezonde, energieke, bruisende, zelfverzekerde, slanke vrouw. Wat ik zie is een vrouw die ongezond is, veel te zwaar, getekend door het leven.

Before and After

Deze ochtend neem ik het besluit dat mijn leven voorgoed heeft veranderd. Ik besloot om mijn eigen beste vriendin te gaan worden, van mijn lichaam te gaan houden en het alles, maar dan ook echt alles te gaan geven wat het wel nodig heeft. Ik besloot om mijn masker af te zetten en in mijn gezonde slanke leven te gaan stappen.

Ik besloot om van mijn lichaam te houden en het alles te geven dat het echt nodig had

Het was hard werken, maar alles wat ik vanaf dat moment ben gaan doen komt vanuit mijn hart en de liefde voor het leven.

We leven in een wereld die gedreven is door massaconsumptie, de druk van social media, ego en angst. Ik geloof erin dat dat anders moet worden. Dat het belangrijker dan ooit is om te kiezen voor een gezond leven. Altijd maar mee willen doen, eten en drinken gebruiken als gezelligheid, om je beter te voelen, brengt steeds meer problemen met onze gezondheid mee. Dat terwijl er een universele regel is. Wij mensen zijn van puur natuur, wij zijn leven, ons hart klopt, ons lichaam verdient het om het eten zoals de natuur voor ons bedoeld heeft te krijgen.

Voor mij zijn het lichaam en de mind één.

Hoe gezond je ook leeft, als je gedachtes een andere kant opgaan dan kan je nog niet volledig alles uit het leven halen.

Als mensen mijn verhaal horen dan zeggen ze vaak dat ze het knap vinden hoe ik mijn keuze heb gemaakt en mijn leven heb getransformeerd. Ze vertellen dat ze het zelf ook graag willen, maar niet weten hoe.

Ik geloof dat je het moment niet kan forceren, het momentum dient zich vanzelf aan. Bij mij was de pijn en de angst om jong dood te gaan groot geworden. De pijn dat ik wel de beste moeder voor mijn kinderen wilde zijn, maar het door mijn gewicht en gezondheid niet kon zijn. De pijn dat ik steeds vaker moest afhaken als we leuke dingen gingen doen, de pijn van niet op foto’s staan samen met mijn kinderen. Ik vroeg mij af hoe mijn kinderen mij zouden herinneren als ik er niet meer zou zijn. Deze pijn was zo groot, samen met de pijn omdat ik had gezien was het met je kan doen als je fysiek en mentaal ongezond leeft. 

Al mijn ervaringen uit mijn leven heb ik een plek moeten geven. Nu weet ik dat die laag van kilo’s die ik had opgebouwd mijn schild was geworden. Mijn eigen beschermlaag tegen de boze buitenwereld. Ik identificeer mij nu niet meer met deze pijn, sta er los van. Ik heb mezelf vergeven, ik heb alle anderen op wie ik altijd boos ben geweest vergeven. 

Mijn vader zei op zijn sterfbed tegen mij ‘Claudia doe wat je zegt dan lieg je niet?’ Zijn woorden zijn voor mij mijn mantra geworden. Ik leef nu in eerlijkheid, wil mezelf iedere dag recht in de spiegel kunnen aankijken en zeggen ‘alles is goed, ik ben en leef zoals ik echt wil leven, het leven is mooi!’

Nu kan ik oprecht zeggen, het leven is mooi als je leeft vanuit vertrouwen en iedere dag aan jezelf de energie schenkt die je nodig hebt. Want als jij goed voor jezelf zorgt, pas dan kan je er oprecht zijn voor iedereen die je nodig heeft.

"Je hoeft niet te eten om gelukkig te zijn. Je moet (h)eerlijk gaan eten om je hormonen voor je te laten werken èn gelukkig te worden"

Claudia Vesters

"Als honger niet het probleem is, is eten niet de oplossing"

Claudia Vesters

"Laat voeding je medicijn zijn, jouw sleutel naar een gezonde slanke leefstijl"

 Hippocrates & Claudia

"Stay committed to your decisions, but stay flexibele in your approach"

Tony Robbins

Waar ik in geloof:

  • Dat niks zo lekker smaakt als (h)eerlijk gezond slank leven. Ja hier dacht ik ‘vroeger’ anders over, maar sinds ik het zelf ten volste leef is dit waar ik in geloof.
  • Verleg de aandacht in je leven naar hoe jij je wel wil voelen. Het is zo makkelijk om te blijven hangen in ‘oude pijn, verdriet, alles wat je is overkomen of wat het leven je heeft aangedaan’. Maar wat schiet je hiermee op, het verleden kan je niet meer veranderen, het is wat het is. Het enige dat je wel kan veranderen is je toekomst. Hoe wil jij je toekomstige leven leven.
  • Je hersenen zijn plastisch, dat wil zeggen, je kan altijd nieuwe dingen leren. Je bent nooit te oud om te leren.
  • Liefdevol jezelf op de eerste plek zetten is liefdevol egoïsme en dat is goed. Want als jij goed voor jezelf zorgt, kan je pas goed voor een ander zorgen.
  • Wij ouders, zijn het voorbeeld voor de toekomstige generatie(s). Het is aan ons om het voorbeeld te geven, ze te leren en er zo voor te zorgen dat zij kunnen opgroeien tot gezonde energieke volwassenen.
Schrijf je in voor de inspiratiemail

Schrijf je in voor de inspiratiemail

En je ontvangt wekelijks gratis inspiratie, tips & tricks voor de (h)eerlijke gezonde slanke 'Way of Life!'

 

Uiteraard ga ik vertrouwelijk om met jouw gegevens. Hiervoor verwijs ik je naar de Privacyverklaring.

Gelukt, jouw inschrijving voor de inspiratiemail is ontvangen!

Share This